ตอนเเรกฉันว่าจะไม่เขียนถึงเรื่องนี้..

แต่ฉันก็คิดได้ว่า..

ฉันเขียนได้ในฐานะที่ฉันคิดว่ามันเป็นข้อเสนอที่ดี..

เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับคนที่อยากจะทำอะไรเพื่อประเทศนี้อย่างเเท้จริง

 

พูดตรงๆ..

ฉันเบื่อที่จะอ่านข่าวเรื่องกู้ชาติเต็มทน..

เบื่อ..

.

ฉันเคยนึกสงสัยเหมือนกัน..

ฉันสงสัยว่าฉันรักประเทศนี้จริงหรือเปล่า..ทำไมฉันรู้สึกไม่พอใจอะไรหลายๆอย่าง..

คนที่พูดว่าจะทำงานเพื่อประเทศ..ในความคิดฉัน

คนพวกนั้นเชื่อไม่ได้สักคน..

 

ในทางกลับกัน..คนที่เขาทำอะไรเพื่อประเทศนี้..

เราเเทบไม่เห็นตัวพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

เขาอาจไม่เคยพูดด้วยซ้ำ..อาจอายที่จะต้องพูดอะไรเเบบนั้น

มีเเต่คนที่หน้าด้านอยากได้อำนาจเเละเงินเท่านั้นล่ะ

ที่พูดอะไรเเบบนี้ออกมาได้..

 

ฉันไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น..หมดยุคที่จะเชื่อถือใครได้..

ตอนนี้สิ่งที่ฉันคิดได้ก็คือ..

ตนป็นที่พึ่งเเห่งตน..

 

ตอนนี้..อย่าว่าเเต่เรื่องเศรษฐกิจหรืออะไรเลย..สิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวฉันเเละอีกหลายๆคน..

สิ่งที่ฉันเฝ้าสงสัยและชีช้ำกับมันมาตลอด..

แม้แต่เรื่องของ"การศึกษา"

ฉันไม่เชื่อถืออีกต่อไปแล้ว

 

ระบบที่ยัดเยียดให้ฉันท่องตำราเข้าไปไม่รู้กี่เล่มเพื่อที่จะอ้วกมันออกมา..

ระบบที่ไม่เคยสอนฉันเลยว่า..ความรักในความรู้มีหน้าตาเป็นยังไง..

ระบบที่ไม่เคยถามความสนใจของฉัน..เเต่เรียกร้องให้ฉันทำคะเเนนได้มากๆ

ระบบที่ตัดสินคุณค่าของฉัน..ตามคะเเนนที่ฉันทำได้

ฉันอยู่กับระบบเส็งเคร็งนี่มาตั้งหลายปี

แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าทำเพื่อประเทศนี้

..โดยการเเพร่มันออกไปทางนโยบายเรียนฟรี...โดย

ก้มหน้าก้มตาเรียนเพื่อที่จะเอาวุฒิไปก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างคนไม่มีคุณค่า..ไม่เคยสนใจอะไรใดๆทั้งสิ้น

สุดท้าย..เป้าหมายของการศึกษาเเบบนั้น..มันก็เพื่อเงินเท่านั้นเเหละ

มันเปลืองงบประมาณประเทศชาติ..ที่จะเอาเงินไปพัฒนามนุษย์เเบบนี้

แม้มีเงินมาก..มันก็ไม่ก่อให้เกิดการพัฒนาใดๆทั้งนั้นเเหละ

 

ส่วนอีกฟาก..ไอ้ที่กลับมาพูดว่ารักประเทศ

เราไม่อาจรุ้ว่าสิ่งที่คนอื่นพูดนั้นมันจริงหรือเปล่า..

เสียงที่เราจะได้ยินเเละเชื่อถือได้นั้น..

มันต้องมาจากหัวใจของเราเอง

เท่านั้น..

 

การไปเรียกร้องให้ใครมาช่วยเรา..

มันไม่มีประโยชน์..

ปล่อยให้การทะเลาะเพื่อเรียกร้องหาประโยชน์จากคนที่พึ่งไม่ได้

เป็นเรื่องของคนรุ่นเก่า..

 

สำหรับฉัน..คนรุ่นใหม่ต้องพึ่งตัวเองได้อย่างไม่ง้อใคร

ไม่ว่าประเทศจะโดนวางระบบไว้ห่วยสักเเค่ไหน..

โดนกินโกงจนประเทศยับเยินเเค่ไหน..

ก็อย่าให้ยอมให้ใครมีอิทธิพลกับชีวิตเราอย่างเด็ดขาด

และถ้าใครถ่วงความเจริญประเทศนี้มากๆ..ก็เอาออก..

สิ่งสำคัญก็คือ..ต้องรู้เท่าทัน..หมั่นสังเกตเรื่องเล็กน้อยๆในบ้านเรา

อย่ายอมเป็นขี้ข้า..ช่วยใครทำเรื่องไม่ดีเด็ดขาด

สภาวะไหนที่ใครทำดี..ให้เลี้ยงไว้

สภาวะไหนที่ใครเริ่มเลว..จัดการทิ้งให้ราบคาบ

พวกที่ยอมมาเป็นรัฐบาลต้องยอมให้ประชาชนตัดสิน

นี่เป็นสิทธิที่เรามี..ใช้ให้เต็มที่

ถ้าเรายึดเเค่นี้ละก็..เราจะตัดสินอะไรได้ง่ายขึ้น

และเราจะช่วยประเทศนี้ได้มากทีเดียว

 

ประเทศในอุดมคติของฉันคือ..ประเทศที่ทุกคนจะพึ่งตัวเองได้อย่างไม่ง้อใคร

ทุกคนมีอิสระที่จะเลือกทางเดินที่เหมาะกับตนเอง..

มีความสุข และละเอียดอ่อนกับการใช้ชีวิต

ไม่ใช่เห็นเเก่

เงิน..เงิน ..เงิน...และเงิน

คนที่ทำงานอย่างมีอุดมการณ์..

มีความสุขที่จะเสียสละเพื่อผู้อื่นอย่างจริงใจ

 

ถ้าเราไม่ยอมให้เงินมีอิทธิพลเหนือเรา..มันก็จะไม่มีอิทธิพลเหนือเรา

เราจะไม่เป็นทาสมัน

ทุกวันนี้...ประเทศมันวุ่นวายเพราะคนเป็นทาสเงินน่ะเเหละ

 ขอโทษที่หยาบคาย

แต่มัน..ห้ามไม่อยู่จริงๆ

ไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว...

 

ตอนที่ไม่รู้จะทำยังไง...

 

ฉันอยากร้องไห้จริงๆ..

 

แต่ก็ไม่มีน้ำตาสักหยด...

 

น่าแปลกจริงๆ

 

จิตฉันกำลังเรียกสิ่งไม่ดีออกมามากมาย..

แผ่ขยายเหมือนคลื่นบนผิวน้ำ..เป็นวงกว้าง..

เหมือนจะไม่มีสิ้นสุด..หยุดอะไรไม่ได้เเล้ว..

 

ชั่วขณะนึงฉันก็พบว่า..

หากฉันหัวเราะออกมาเเทน..จะหยุดคลื่นเเห่งความเศร้าเสียใจนั้นได้

 

จิตคนเรานี่เบาบางกว่าอากาศเสียอีก..เเปรรูปได้สารพัด..

บางทีก็สวยงามฟุ้งเหมือนภาพในฝัน...

แต่บางครั้งก็ขมุกขมัวอึมครึมเหมือนฟ้ามีพายุ..

ฉันที่เรียกตัวเองว่า "เจ้าของ"ยังไม่รู้วิธีคุมมันดี

ก็ได้เเต่ปล่อยให้มันเป็นไป..ปรุงเเต่งไปสารพัด

 

คำถามของฉันวันนี้..มันก็คือ..

ฉันควรพยายามเพื่อใครกันนะ..?

 

ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม..นอนหลับคาหนังสือได้หน้าตาเฉย...

...แต่ดีใจที่ช่วงนี้ฉันทำคะเเนนข้อสอบเก่าๆได้ดีขึ้น..

 

ข้อสอบการฟังที่น่าหนักใจ..ก็ดีขึ้นด้วย..

แม้จะฟังได้ไม่หมดทุกคำแล้วต้องจับเอาเป็นคำๆเพื่อตอบคำถาม..

แต่ฉันก็จะพยายามเรียนรู้มันต่อไปเรื่อยๆ

 

พวกคำพูดของผู้หญิงและคำต่อท้ายนี่น่าหนักใจชะมัด..

แต่พอได้รู้อะไรใหม่ๆก็รู้สึกสนุกดี

หลังสอบเสร็จก็ไม่รู้จะทำอะไร..อยากจะได้เรียนทุกวัน..เเต่คงไม่มีที่ไหนรับฉัน

 

ฉันว่าฉันทำอะไรได้มากกว่าพนักงานโดนกดเงินเดือน

ก็เลยยอมตกงาน

เพื่อนอ่านหนังสืออยู่เงียบๆที่บ้าน

ไม่มีครู..ไปเรียนเเค่วันเสาร์..

 

ฉันเคยเสียใจ...แต่จู่ๆฉันก็คิดว่าฉันไม่ควรเสียใจ

ฉันมีครูมากมายอยู่กับฉัน...

หนังสือมากมายกองพะเนินที่ฉันซื้อมานั่น...

คอยพร่ำสอนเรื่องที่ฉันอยากรู้ให้อยู่เสมอ ตลอดเวลา

เพียงเเค่ฉันเปิดหนังสือ..เเล้วก็เปิดใจ

ไปๆมาๆ..ฉันกลับรู้สึกว่าฉันเริ่มพัฒนาขึ้น..บางทีอาจมากกว่าการไปเรียนอย่างเดียวก็ได้

ฉันเริ่มมีคำถามไว้ถามในห้อง

เริ่มสงสัยในสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ฉันเจอ...

สนุก....

ทำไมฉันไม่เจออะไรเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนฉันเรียนนะ

 

ต่อให้จะหนีไปเรียน  ก็ต้องเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ

นี่คือสิ่งที่ฉันยึดถือ

 

ไม่รู้อะไรทำให้ฉันคิดเเบบนี้นะ..ทำไมฉันถึงยอมทนก้มหน้าก้มตาทำงานไม่ได้

ความคิดเเบบนี้เข้ามาหาฉันทำไม..ฉันอยากรู้ก็เลยตั้งใจว่าจะทำตามที่ตัวเองคิด..

แม้ว่าทุกอย่างจะไม่อำนวย..

แม้บางคนจะดูถูกฉันที่ฉันไม่มีงานทำ..

แต่..

ฉันดูถูกคนที่ทำงานไปวันๆโดยไม่มีความสนใจ

เหมือนยืนกันคนละฝั่งของความคิด

ยิ่งเขาจิกกัดฉัน..ฉันก็ยิ่งจิกกัดเขา

รำคาญมากๆฉันก็เบือนหน้าหนี..รำคาญ..

ชีวิตใครชีวิตมันละกัน..ใครอยากทำอะไรใช้ชีวิตเเบบไหนก็เรื่องของเค้า

 

ฉันมีเรื่องให้ต้องสนใจอีกเยอะ..ไม่ว่างมาฟังใครด่าหรอกนะ

 

ไม่จ้างฉันก็ไม่เป็นไร..จะกดเงินใช้งานฉันอย่างทาส..

 

ขอบคุณที่ทำให้ฉันเรียนรู้ว่า..การทำงานมันแย่กว่าการตกงาน

 

ขอบคุณที่ทำให้ฉันไม่กลัวการตกงานเเละมุ่งทำสิ่งที่ตัวเองชอบอย่างเต็มที่

 

หากฉันไม่เจออะไรเเย่ๆ..ฉันก็คงตัดสินใจไม่ได้เเละยอมก้มหน้าก้มตาเป็นพนักงานไร้คุณค่าต่อไป

 

ทางสำหรับฉันตอนนี้มีทางเดียว..คือทำไงก็ได้ให้ได้สิ่งที่อยาก

หยุดไม่ได้..หันหลังกลับไม่ได้อีกเเล้ว

 

 

 

ฉันเป็นคนพูดอะไรไม่เก่ง...

ไม่เก่งเลยจริงๆ..

 

ช่วงเวลาที่ตัดสินใจจะพูด...

คำพูดนั้นต้องวนเวียนอยู่ในหัวฉันสักสองสามรอบเป็นอย่างต่ำ

แถมยังกะจังหวะได้ห่วยสุดๆ...

พูดไปบางทีชาวบ้านเค้าไปเรื่องอื่นกันเเล้ว..55+

เลยโดนว่าเเรมต่ำบ่อยมากๆ..

 

ฉันคิดช้าเเล้วก็ทำอะไรช้าด้วย...

เเต่นี่มัน..ใช่เรื่องที่ฉันอยากจะพูดซะที่ไหนล่ะ

 

ความจริงวันนี้..ฉันอ่านนิตยสารRayมา..มันก็เล่มเก่าเเล้วล่ะ

ลงเรื่องการเเบ่งประเภทคนตามทฤษฏีอุซะ

ฉันได้เป็นประเภทซะซะ

พวกนักวิจารณ์..ใช้สมองซีกซ้ายมากกว่าขวา

จริงๆฉันก็เป็นพวกชอบเก็บเรื่องรอบตัวมาคิดอยู่เรื่อยๆ..นิดๆหน่อยๆก็คิดได้หมด

เเต่ก็ไม่คิดอ่ะว่าตัวเองจะเป็นพวกนี้..

เพราะฉันเป็นคนที่วิ่งตามอารมณ์ตัวเองเเบบสุดๆ

นึกอยากจะทำอะไร..ก็ทำ

อย่างเมื่อวันก่อนไปซื้อของ คนขายก็พูดอยู่ได้ว่าสนใจอันไหนถามได้นะคะ

พูดทีสองทีมันก็โออ่ะ เเต่นี่ล่อเป็นสิบๆเหมือนจะไล่ออกจากร้าน

ฉันพอหงุดหงิดก็ไม่มียั้งอ่ะ..อยากให้ถามใช่ไหมคะ..ถามมันทุกอัน

อันนี้เท่าไหร่คะ(ป้ายก็เห็นเเต่จะถาม) มีสีเดียวเหรอคะ..อันนี้ละคะ..สีม่วงมีไหมคะ..สูงกว่านี้มีไหม..มีเบอร์นี้ไหมคะ

ถามจนเจ๊เเกหน้าหงิก

ขอบคุณ เเล้วแสยะยิ้มให้ทีหนึ่ง

สะใจ..เเล้วก็เดินออกไปโดยซื้อมันสักอัน

 

ฉันนี่ยิ่งเเก่ยิ่งร้าย ไม่ดีเลย

ฉันช่วงนี้หงุดหงิดอะไรนิดอะไรหน่อยก็ไม่ทนเเล้ว..กลายเป็นมีนิสัยป้าเเก่ตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี่ย

เมื่อก่อนหงุดหงิดจะเฉยๆเเล้วเดินหนี..

แต่เดี๋ยวนี้แม่ชนดะ กลัวโดนตบอยู่เหมือนกัน

 

จริงๆนี่อาจจะเป็นนิสัยจริงๆที่ฉันเป็นก็ได้..

นึกถึงตอนที่มีคนถามฉันว่าทำไมฉันไม่หาเเฟนซะมั่ง

ฉันเบื่อ...

ฉันขี้เกียจสร้างภาพ..ทำตัวดูดี..เเล้วก็คอยเอาใจคนอื่น

ฉันเป็นคนที่เจ็บใจกับคำพูดคนอื่นได้ง่าย..แต่ก็ทำคนอื่นเจ็บใจได้บ่อยๆเหมือนกัน

ความจริงฉันก็เคยคิดเล่นๆเหมือนกัน..ว่าถ้าตัวเองมีเเฟนชีวิตจะเป็นยังไง

เวลาดูในละครมันก็น่ารักดีนะดูดีมีความสุข..แต่ในชีวิตจริงมันต้องวุ่นวายเเน่ๆ

แถมผู้ชายอ่ะ..คิดอะไรฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจ..

อย่างเวลาอ่านสัมภาษณ์ความคิดผู้ชายเรื่องสิ่งที่เเฟนสาวทำแล้วรับไม่ได้

ก็พวก..เวลาโดนผู้หญิงดูถูก..ประมาณว่าในความคิดผู้ชายศักดิ์ศรีเป็นเรื่องใหญ่..

..-*-..

ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้ชายหรอก..ฉันก็เป็นพวกเเบบนั้นเหมือนกัน

แต่พวกผู้ชายพวกนั้นให้สัมภาษณ์เหมือนกับว่าผู้หญิงไม่รักศักดิ์ศรีเท่าผู้ชายอะไรประมาณนั้น..

สังเกตดิ..ทำไมผู้หญิงโดนว่าว่ายัยบ๊อง..เด็กโง่  กลับมองกันว่าน่ารัก..

แต่ลองเรียกผู้ชายเเบบนี้ดิ..ไม่ใครก็ใครก็ตายกันไปข้าง

หาว่าดูถูก

ตลกดีเนอะ..ทำไมต้องไปตั้งกฏบ้าบอนี่ขึ้นมาด้วย

ตอนฉันอ่านอ่ะ..คิดเลยอ่ะว่าไอ้พวกให้สัมภาษณ์เนี่ยรักตัวเองเป็นเเค่นั้นเเหละ..

รักคนอื่นเป็นที่ไหนเล่าเเบบเนี้ยะ

ตลกดี

(แน่นอนถ้าฉันพูดอะไรเเบบนี้ให้พวกนักรักศักดิ์ศรีฟัง..ฉันต้องโดนต่อยเเน่ๆ)

แต่นี่เเหละ..ฉันเป็นเเบบนี้เสมอ

เพราะฉันคิดว่าไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงเราก็มีพื้นฐานเป็นคนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

 

ตอนเด็กๆเวลาฉันทะเลาะน้องชาย..ฉันไม่เคยยอมอ่ะ

จำได้ว่าตอนนั้นไอ้เอมดูหนังพวกไรเดอร์อ่ะ..ดูเเล้วเกิดคึก จู่ๆมาเตะฉัน

ฉันก็..เตะกลับ  ยิ่งเตะมาเเรง..ฉันก็เตะกลับไปแรงเท่านั้น

สุดท้าย..ฉันก็โดนหาว่าเเกล้งน้อง

 ตอนนั้นก็โดนว่าสองกระทงทำไมเป็นพี่เเล้วรังเเกน้อง

แถมเป็นผู้หญิงไปเตะคนอื่นได้ยังไง 

แล้วก็ไม่ได้เขียนอะไรที่อยากจะเขียนเหมือนเดิม...

มันลืมไปแล้วว่าอยากจะเขียนอะไร เหอๆ

ฉันเคยคิดว่า...

 

คนที่มีใบหน้ายิ้มเเย้มอยู่ตลอดเวลา..

 

คือคนที่มีความสุข..เเละน่าอิจฉา..

 

แต่วันนี้...

 

ฉันรู้เเล้วว่า...

 

คนที่ยิ้มได้เเบบนั้น...

 

คือคนที่ผ่านความเจ็บปวดมานับไม่ถ้วน...

 

เจ็บจนรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะเจ็บไปกว่านี้อีกเเล้ว...

 

ท้ายที่สุดจึงได้หัวเราะออกมา

 

เพราะเข้าใจว่ามันต้องเป็นเเบบนี้...เพราะไม่มีอะไรที่ต้องกลัวอีกต่อไป

 

ก็เลยหัวเราะออกมา

 

มันคือความเข้มแข็งที่น่าสงสาร..

 

แม้ว่าจะมองไม่เห็น...แต่ก็ใช่จะไม่รู้สึก

 

แม้จะมีคนมารุมรอบตัวเราเป็นล้าน...

 

แต่นั่นจะมีประโยชน์อะไร..หากคนเหล่านั้นมองเห็นเเต่เพียงรอยยิ้ม

 

ความทุกข์ที่อยู่ลึกลงไป...ต้องกลืนมันลงไปซ้ำเเล้วซ้ำเล่า

 

ฉันสงสาร...ทุกคนที่กำลังทำอะไรเเบบนี้

 

แต่ก็รู้ว่า..สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่ความรู้สึกสงสาร

 

รอยยิ้มนั่นที่กันคนอื่นออกจากปัญหาของตัวเอง

 

มันคือความปรารถนาดีที่น่ายกย่อง

 

แต่บางครั้ง..มันก็ทำให้คนที่มองเห็น..ทุกข์ทรมานได้เหมือนกัน

 

ขอมอบกำลังใจเเด่ทุกคนที่พยายามต่อสู้กับความทุกข์ทั้งหลาย

 

รอยยิ้มนั่น..เเม้ว่าจะมีรากเป็นความทุกข์

 

แต่มันก็เบ่งบานสวยงามเหมือนดอกไม้

 

ฉันจะเติบโตขึ้น...เพื่อจะได้เป็นกำลังใจ

 

ให้ดอกไม้ทั้งหลายเบ่งบานอย่างงดงาม

 

ห้ามยอมเเพ้เด็ดขาดนะ!!

 

ความเยาว์วัยอาจเป็นที่ปรารถนาของใครหลายๆคน...

 

แต่สำหรับบางคน...มันคือพลังที่น่ากลัว

 

ไม่ได้พูดถึงอายุ...เเต่รวมถึงความคิดด้วย

 

การทำลายชีวิตใครสักคน...เเม้เพียงเเค่วินาทีเดียวก็สามารถทำได้

 

ฉันจะไม่ยอมให้เหล่าดอกไม้ของฉันต้องโดนอะไรเเบบนี้หรอกนะ...

 

ฉันจะต้องเติบโตขึ้น...เพื่อจะได้ไม่หลงไปกับอะไรที่ไม่ถูกต้อง

 

เพื่อคนที่เรารัก...จะต้องพยายามให้มากๆ

 

เพื่อให้คนอื่นเข้มเเข็ง...ฉันเองก็ต้องเข้มแข็งเหมือนกัน...

 

เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระใคร...เละช่วยคนอื่นได้

 

 

 

ตัวฉัน...

 

เคยสงสัยอยู่เสมอ..

 

ทำไมถึงเป็นฉัน..ที่ทุกข์ทรมานกับระบบการศึกษา..

 

ทำไมถึงเป็นฉัน...ที่พ่ายเเพ้ให้กับระบบเอนทรานซ์

 

ทำไมถึงเป็นฉัน....ที่อ่อนไหวกับความรู้สึกของเด็กที่ทรมานกับการสอบเอนทรานซ์

 

และความไม่ยุติธรรมของมัน!

 

ทำไม..ฉันถึงได้รู้สึกกับเรื่องนี้มากกว่าคนอื่นๆ

 

ทำไมกันนะ...

 

ฉันเห็นบางคนพอใจกับชีวิตที่ตัวเองเดินมา...ไม่ว่าทางนั้นจะเป็นทางที่เขาเลือกหรือถูกบังคับให้เดินก็ตาม

 

ยิ่งทำให้ฉันสงสัย..

 

ทำไมถึงมีฉันคนเดียวที่ยังรู้สึกทรมาน..

 

แม้ว่าจะผ่านมันไปเเล้ว..เเต่มันเหมือนฝันร้ายที่ยังตามหลอนฉันจนถึงทุกวันนี้

 

ยิ่งพอฉันเรียนจบ..คำถามใหม่ที่ฉันถามก็ยังคงกลับไปที่เรื่องเดิม...

 

ทำไมทุกคนต้องไปเรียนเมืองนอก!...

ทำไมคนที่จบในประเทศถึงได้เงินเดือนน้อยนิด เเละเป็นคนใช้ให้กับคนที่จบจากเมืองนอก!

 

ทำไมคนที่จบเมืองนอกถึงเก่งกว่าเรา...

 

ทำไม...ทำไม...ทำไมกันนะ!

 

ทำไมเราถึงทำให้คนประเทศอื่นมาเรียนที่บ้านเกิดเราไม่ได้

 

ทำไมเราต้องยอม..หอบผ้าหอบผ่อนหนีไปอยู่ต่างเเดน..ทำตัวเหมือนยาจกให้พอค่าเรียน

 

มันเเปลว่าการศึกษาที่นี่...ดีไม่พอใช่ไหม

 

จริงๆฉันไม่ควรจะคิดเเบบนั้น..

 

ทำหูตาบอดไม่รู้ว่าคนชาติอื่นเค้าไปถึงไหน  ก็คงทำได้...

 

เเต่ทำไม..ทำไมฉันถึงเจอคนเหล่านั้น...พบเจอศักยภาพอันน่ากลัวของคนเหล่านั้นด้วยตัวฉันเอง

 

ตอนนี้..คำตอบเดียวที่ฉันคิดได้..

 

นี่คือ..กรรม..

 

กรรมที่ฉันต้องชดใช้

 

ฉันต้องชดใช้มัน...ด้วยตัวเอง